Odczytywanie własności funkcji z wykresu (1)

Obliczenie wartości funkcji polega na wstawieniu liczby w miejsce $x$:

$$f(4)=3\cdot4-5=12-5=7$$

Pułapka: odpowiedź D to wynik po samym pomnożeniu, bez odjęcia $5$.

Odpowiedź: C. $f(4)=7$.

Dziedzina to zbiór wszystkich argumentów ($x$), dla których funkcja jest określona.

Zbiór wartości to z kolei zbiór wszystkich wartości ($y$).

Odpowiedź: B. argumentów funkcji.

Podstawiamy kolejne argumenty:

$$f(0)=0^2-4=-4$$

$$f(3)=3^2-4=9-4=5$$

$$f(-3)=(-3)^2-4=9-4=5$$

Uwaga na nawias: $(-3)^2=9$, a nie $-9$ — podnosimy do kwadratu całą liczbę ujemną.

Obserwacja: $f(3)=f(-3)$, bo funkcja zależy tylko od $x^2$. Jej wykres jest symetryczny względem osi OY.

Odpowiedź: $f(0)=-4$, $f(3)=5$, $f(-3)=5$.

Miejsce zerowe to argument, dla którego $f(x)=0$:

$$2x-4=0 \quad\Rightarrow\quad x=2$$

Na wykresie: to punkt przecięcia z osią $OX$, czyli $(2,\ 0)$.

Odpowiedź: $x=2$.

1. Wykres zaczyna się w $x=-5$ (kółko pełne) i kończy w $x=6$ (kółko pełne); nad każdym $x$ z tego przedziału jest punkt wykresu.
2. $D=[-5,6]$.

Odpowiedź: A

Dlaczego nie pozostałe? B — to przybliżony zbiór wartości (oś $Oy$), a nie dziedzina.

Tym razem znamy wartość, a szukamy argumentu — układamy równanie $f(x)=9$:

$$2x+1=9$$

Rozwiązujemy:

$$2x=8 \quad\Rightarrow\quad x=4$$

Sprawdzenie: $f(4)=2\cdot4+1=9$ ✔

Odpowiedź: $x=4$.

Miejsce zerowe to argument, dla którego wartość funkcji wynosi zero — wykres przecina wtedy oś $OX$.

Odpowiedź: C. oś $OX$.

1. Pierwszy odcinek daje wartości $[-2,2)$ (w $x=-1$ kółko puste).
2. Środkowy odcinek: tylko wartość $3$.
3. Trzeci odcinek: od $2$ (kółko puste) do $-2$ — też $[-2,2)$.
4. Wartość $2$ nie jest osiągana: $ZW=[-2,2)\cup\{3\}$.

Odpowiedź: A

Dlaczego nie pozostałe? B — pominięta „dziura” między $2$ a $3$; C — puste kółka oznaczają, że $2$ nie jest wartością funkcji.

Mianownik ułamka nie może być zerem, więc wykluczamy argumenty spełniające:

$$x-3=0 \quad\Rightarrow\quad x=3$$

Zatem dziedziną jest zbiór:

$$D=\mathbb{R}\setminus\{3\}$$

Pułapka ze znakiem: w mianowniku stoi $x-3$, więc wykluczamy $3$, a nie $-3$.

Odpowiedź: B.

$$x^2-9=0 \quad\Rightarrow\quad (x-3)(x+3)=0$$

$$x=3 \quad\text{lub}\quad x=-3$$

Odpowiedź: $x=-3$ oraz $x=3$.

1. Wykres przecina oś $Ox$ w $x=-3$ (na odcinku $y=x+3$) oraz w $x=4$ (na odcinku $y=-x+4$).

Odpowiedź: A

Pierwiastek kwadratowy jest określony tylko dla liczb nieujemnych, więc żądamy:

$$x-2\ge 0$$

Rozwiązujemy nierówność:

$$x\ge 2$$

Dziedzina to przedział:

$$D=\langle 2,\,+\infty)$$

Uwaga: nierówność jest nieostra, bo $\sqrt{0}=0$ jest poprawną wartością — liczba $2$ należy do dziedziny.

Odpowiedź: $D=\langle 2,\,+\infty)$.

Oś $OY$ odpowiada $x=0$, więc rzędna punktu przecięcia to $f(0)$.

Odpowiedź: A. $f(0)$.

1. Prosta $y=3$ pokrywa się ze środkowym odcinkiem wykresu dla wszystkich $x\in[-1,2]$.
2. Równanie ma więc nieskończenie wiele rozwiązań.

Odpowiedź: A

Miejsce zerowe to argument, dla którego wartość funkcji wynosi zero:

$$f(x)=0 \quad\Rightarrow\quad 4x-12=0$$

Rozwiązujemy:

$$4x=12 \quad\Rightarrow\quad x=3$$

Interpretacja geometryczna: wykres przecina oś OX w punkcie $(3,\,0)$.

Odpowiedź: miejsce zerowe to $x=3$.

$$f(0)=3\cdot0+6=6$$

Punkt przecięcia z osią $OY$ to $(0,\ 6)$.

Odpowiedź: $f(0)=6$, punkt $(0,\ 6)$.

1. Na $[0,2]$ funkcja ma wartość $3$; na $(2,5]$ maleje od $2$ do $f(5)=-5+4=-1$.
2. Najmniejsza wartość: $-1$ (dla $x=5$).

Odpowiedź: A

Dlaczego nie pozostałe? C — to najmniejsza wartość na całej dziedzinie, a nie w przedziale $[0,5]$.

Funkcja przypisuje każdemu argumentowi dokładnie jedną wartość.

W przypadku D jednej liczbie odpowiada nieskończenie wiele liczb większych — na przykład liczbie $2$ odpowiadają $3$, $4$, $5$ i tak dalej. To narusza definicję funkcji.

Pozostałe przypadki są funkcjami: uczeń ma jedną datę urodzenia, liczba jeden kwadrat, a miasto jedną liczbę mieszkańców.

Uwaga: funkcja może przypisać tę samą wartość różnym argumentom — to dozwolone. Zabronione jest tylko dwie wartości dla jednego argumentu.

Odpowiedź: D.

Analiza monotoniczności. Funkcja rośnie do $x=5$, potem maleje — więc w $x=5$ osiąga wartość największą (maksimum).

Zasada: maksimum lokalne jest tam, gdzie funkcja przechodzi z rosnącej w malejącą.

Odpowiedź: maksimum w $x=5$.

1. Na $[-5,-1)$ rośnie, na $[-1,2]$ jest stała, a dla $x\ge2$ jej wartości maleją: $f(2)=3$, potem od $2$ do $-2$.

Odpowiedź: A

Dlaczego nie pozostałe? C — funkcja stała nie jest malejąca; D — na $[-1,2]$ wartości się nie zmieniają.

Analiza przebiegu. Idąc od lewej krawędzi dziedziny, wartości rosną aż do $x=1$, a potem zaczynają maleć.

Punkt $x=1$ jest więc szczytem wykresu — na lewo od niego wartości są mniejsze (bo funkcja dopiero rosła), a na prawo również mniejsze (bo zaczęła maleć).

Wniosek: wartość największa jest osiągana dla $x=1$ i wynosi $f(1)$.

Gdzie jest wartość najmniejsza: na jednym z końców dziedziny — trzeba porównać $f(-3)$ z $f(5)$, bo z samej monotoniczności tego nie rozstrzygniemy.

Odpowiedź: wartość największa dla $x=1$.

Wartość $f(x)>0$ oznacza, że punkt wykresu leży powyżej osi $OX$.

Analogicznie: $f(x)<0$ — poniżej osi.

Odpowiedź: D. powyżej osi $OX$.

1. Wykres jest nad osią $Ox$: od $x=-3$ (bez) przez cały środkowy odcinek aż do $x=4$ (bez).
2. Łącznie $x\in(-3,4)$.

Odpowiedź: A

Dlaczego nie pozostałe? B — pominięty środkowy odcinek $y=3$, który też leży nad osią; C — w miejscach zerowych $f(x)=0$, a nie $\gt 0$.

O monotoniczności funkcji liniowej decyduje współczynnik kierunkowy $a$:

$$a>0 \Rightarrow \text{rosnąca},\qquad a<0 \Rightarrow \text{malejąca},\qquad a=0 \Rightarrow \text{stała}$$

Tutaj $a=-2<0$, więc funkcja maleje w całej dziedzinie.

Sprawdzenie liczbowe: $f(0)=6$, $f(1)=4$, $f(2)=2$ — wartości faktycznie spadają.

Odpowiedź: A.

Krok 1 — rozwiązujemy nierówność $f(x)<0$:

$$x^2-4<0 \quad\Rightarrow\quad (x-2)(x+2)<0$$

Krok 2 — miejsca zerowe $-2$ i $2$, parabola w górę:

$$-2

Interpretacja: między miejscami zerowymi wykres paraboli jest poniżej osi $OX$.

Odpowiedź: $x\in(-2,\ 2)$.

1. 1. $f(-2)=-2+3=1$, $f(5)=-5+4=-1$, suma $0$ — prawda.
2. 2. $f(x)=2$: na $[-5,-1)$ daje $x=-1$ — poza przedziałem; na $[-1,2]$ wartość to $3$; na $(2,6]$ daje $x=2$ — poza przedziałem. Brak argumentów — fałsz.

Odpowiedź: P, F

Krok 1 — szukamy zależności. Porównujemy argumenty z wartościami:

$$3=3\cdot1,\quad 6=3\cdot2,\quad 9=3\cdot3,\quad 12=3\cdot4$$

Każda wartość jest trzykrotnością argumentu.

Krok 2 — wzór funkcji:

$$f(x)=3x$$

Krok 3 — obliczamy $f(10)$:

$$f(10)=3\cdot10=30$$

Kontrola: wzór musi pasować do wszystkich par z tabeli, nie tylko do pierwszej. Tu pasuje do każdej.

Odpowiedź: $f(x)=3x$ oraz $f(10)=30$.

Funkcja stała ma zawsze tę samą wartość — nie rośnie ani nie maleje.

Wykres: pozioma prosta $y=3$.

Odpowiedź: B. ani rosnąca, ani malejąca.

1. $g(x)=f(x-2)$ — wykres $f$ przesunięty o $2$ jednostki w prawo.
2. Dziedzina: $[-5+2,\ 6+2]=[-3,8]$.
3. Miejsca zerowe przesuwają się o $2$: $-3+2=-1$ oraz $4+2=6$.

Odpowiedź: $D_g=[-3,8]$, miejsca zerowe: $-1$ i $6$

Punkt należy do wykresu, gdy jego współrzędne spełniają wzór funkcji. Sprawdzamy kolejno:

$$f(2)=2^2-1=3 \quad\Rightarrow\quad \text{punkt } (2,\,3) \text{ należy}$$

$$f(1)=1^2-1=0 \quad\Rightarrow\quad \text{punkt } (1,\,1) \text{ nie należy}$$

$$f(0)=0^2-1=-1 \quad\Rightarrow\quad \text{punkt } (0,\,1) \text{ nie należy}$$

Odpowiedź: B. $(2,\,3)$.

Kwadrat jest nieujemny, a wartość $0$ jest osiągana dla $x=0$:

$$ZW=\langle0,\ +\infty)$$

Uwaga: nawias kątowy przy $0$ — zero należy do zbioru wartości.

Odpowiedź: A. $\langle0,+\infty)$.

1. a) $2x+6$ na $[-4,-1)$: wartości $[-2,4)$; środek: $4$; $-2x+6$ na $(1,4]$: wartości $[-2,4)$. Razem $[-2,4]$.
2. b) $2x+6=2 \Rightarrow x=-2\in[-4,-1)$ ✓; $-2x+6=2 \Rightarrow x=2\in(1,4]$ ✓; środkowy wzór daje $4\ne2$. Dwa rozwiązania.
3. c) $2x+6\ge0 \Rightarrow x\ge-3$: $[-3,-1)$; środek: cały $[-1,1]$; $-2x+6\ge0 \Rightarrow x\le3$: $(1,3]$. Suma: $[-3,3]$.
4. d) Największa wartość to $4$ — przyjmowana dla każdego $x\in[-1,1]$.

Odpowiedź: a) $[-2,4]$; b) $2$; c) $[-3,3]$; d) $x\in[-1,1]$

Krok 1 — miejsca zerowe. Rozwiązujemy $f(x)=0$:

$$x^2-9=0 \quad\Rightarrow\quad (x-3)(x+3)=0 \quad\Rightarrow\quad x=3 \ \text{ lub } \ x=-3$$

Krok 2 — gdzie wartości są ujemne. Parabola ma ramiona skierowane w górę ($a=1>0$), więc leży pod osią OX pomiędzy miejscami zerowymi:

$$f(x)<0 \iff x\in(-3,\,3)$$

Sprawdzenie: $f(0)=-9<0$ — punkt $0$ leży w tym przedziale ✔, a $f(4)=16-9=7>0$ — punkt $4$ leży poza nim ✔

Odpowiedź: miejsca zerowe $x=-3$ i $x=3$; wartości ujemne dla $x\in(-3,\,3)$.

Analiza znaku:

• $x<-1$: $f(x)>0$ (dodatnia),
• $x=-1$: $f(x)=0$,
• $-1
• $x=4$: $f(x)=0$,
• $x>4$: $f(x)>0$ (dodatnia).

Interpretacja. To typowy przebieg paraboli o ramionach w górę — ujemna między miejscami zerowymi, dodatnia poza nimi.

Odpowiedź: dodatnia na $(-\infty,-1)\cup(4,+\infty)$, ujemna na $(-1,\ 4)$.

Wykluczamy argumenty zerujące mianownik:

$$x^2-4=0$$

Rozkładamy na czynniki:

$$(x-2)(x+2)=0 \quad\Rightarrow\quad x=2 \ \text{ lub } \ x=-2$$

Zatem dziedziną jest:

$$D=\mathbb{R}\setminus\{-2,\,2\}$$

Uwaga: licznik nie ma tu żadnego znaczenia — dziedzinę ogranicza wyłącznie mianownik. Trzeba też wykluczyć obie liczby, nie tylko jedną.

Odpowiedź: $D=\mathbb{R}\setminus\{-2,\,2\}$.

Dziedzina: $\mathbb{R}\setminus\{0\}$ (mianownik niezerowy).

Monotoniczność: dla współczynnika dodatniego funkcja jest malejąca w każdym z przedziałów $(-\infty,0)$ i $(0,+\infty)$.

Uwaga: nie jest malejąca „w całości" — między gałęziami hiperboli jest przerwa (asymptota $x=0$).

Odpowiedź: $D=\mathbb{R}\setminus\{0\}$, malejąca w każdym przedziale.

Kwadrat dowolnej liczby jest nieujemny:

$$x^2\ge 0 \quad\Rightarrow\quad x^2+2\ge 2$$

Najmniejsza wartość $2$ jest osiągana dla $x=0$, więc należy do zbioru wartości — dlatego przedział jest domknięty od lewej.

Różnica między C a D: odpowiedź D wyklucza liczbę $2$, a przecież $f(0)=2$.

Odpowiedź: C. $ZW=\langle 2,\,+\infty)$.

Minimum lokalne to „dolina" — funkcja najpierw maleje, potem rośnie:

$$\text{malejąca} \to \text{minimum} \to \text{rosnąca}$$

Odpowiedź: C. malejącej w rosnącą.

Punkt $A=(1,\,4)$. Obliczamy wartość funkcji dla $x=1$:

$$f(1)=3\cdot1+1=4$$

Wynik zgadza się z drugą współrzędną punktu, więc $A$ należy do wykresu.

Punkt $B=(-2,\,-5)$. Obliczamy wartość dla $x=-2$:

$$f(-2)=3\cdot(-2)+1=-6+1=-5$$

Również się zgadza, więc $B$ także należy do wykresu.

Wniosek dodatkowy: oba punkty leżą na tej samej prostej — można to wykorzystać do jej narysowania, bo dwa punkty wyznaczają prostą.

Odpowiedź: oba punkty należą do wykresu.

Krok 1 — parabola o ramionach w dół (współczynnik przy $x^2$ ujemny), więc ma maksimum w wierzchołku.

Krok 2 — wierzchołek. Dla $f(x)=-x^2+4$ wierzchołek jest w $x=0$:

$$f(0)=4$$

Krok 3 — wniosek. Wartość największa to $4$, osiągana w $x=0$.

Zbiór wartości: $(-\infty,\ 4\rangle$.

Odpowiedź: max $4$ w $x=0$.

Na osi OY pierwsza współrzędna jest zawsze równa zeru, więc punkt przecięcia ma postać $(0,\,y)$, gdzie $y$ to wartość funkcji dla argumentu $0$:

$$y=f(0)$$

Nie mylić z miejscem zerowym — to punkt przecięcia z osią OX, gdzie $f(x)=0$. Są to dwie różne rzeczy.

Przykład: dla $f(x)=2x+6$ wykres przecina OY w $(0,\,6)$, a OX w $(-3,\,0)$.

Odpowiedź: A.

Mianownik nie może być zerem:

$$x-4\neq0 \quad\Rightarrow\quad x\neq4$$

Odpowiedź: A. $\mathbb{R}\setminus\{4\}$.

Obliczamy reszty:

$$7=3\cdot2+1 \quad\Rightarrow\quad f(7)=1$$

$$9=3\cdot3+0 \quad\Rightarrow\quad f(9)=0$$

$$11=3\cdot3+2 \quad\Rightarrow\quad f(11)=2$$

Zbiór wartości. Reszta z dzielenia przez $3$ jest zawsze mniejsza od $3$ i nieujemna, więc możliwe wyniki to:

$$ZW=\{0,\,1,\,2\}$$

Ciekawostka: ta funkcja przypisuje tę samą wartość nieskończenie wielu argumentom (np. $f(3)=f(6)=f(9)=0$) — to całkowicie zgodne z definicją funkcji.

Odpowiedź: $f(7)=1$, $f(9)=0$, $f(11)=2$; $ZW=\{0,\,1,\,2\}$.

Krok 1 — miejsce zerowe:

$$-2x+6=0 \quad\Rightarrow\quad x=3$$

Krok 2 — przecięcie z osią $OY$:

$$f(0)=6 \quad\Rightarrow\quad (0,\ 6)$$

Krok 3 — monotoniczność. Współczynnik kierunkowy $-2<0$, więc funkcja jest malejąca.

Krok 4 — gdzie dodatnia. Funkcja maleje i zeruje się w $x=3$, więc jest dodatnia dla mniejszych argumentów:

$$f(x)>0 \iff x<3$$

Odpowiedź: miejsce zerowe $3$, punkt $(0,6)$, malejąca, dodatnia dla $x\in(-\infty,\ 3)$.

Krok 1 — wzór funkcji. Niech $x$ oznacza liczbę godzin:

$$K(x)=15+4x$$

Krok 2 — koszt za $5$ godzin:

$$K(5)=15+4\cdot5=15+20=35\ \text{zł}$$

Krok 3 — na ile godzin wystarczy $51$ zł. Rozwiązujemy równanie $K(x)=51$:

$$15+4x=51 \quad\Rightarrow\quad 4x=36 \quad\Rightarrow\quad x=9$$

Sprawdzenie: $15+4\cdot9=15+36=51$ zł ✔

Uwaga na dziedzinę: liczba godzin nie może być ujemna, więc sensowna dziedzina to $x\ge 0$.

Odpowiedź: $K(x)=15+4x$; za $5$ godzin zapłacimy $35$ zł; $51$ zł wystarczy na $9$ godzin.

Krok 1 — miejsca zerowe:

$$x^2-2x-3=0 \quad\Rightarrow\quad (x-3)(x+1)=0 \quad\Rightarrow\quad x=3 \ \text{lub}\ x=-1$$

Krok 2 — pierwsza współrzędna wierzchołka:

$$x_w=-\frac{b}{2a}=\frac{2}{2}=1$$

Krok 3 — druga współrzędna:

$$f(1)=1-2-3=-4$$

Krok 4 — zbiór wartości. Ramiona w górę, wierzchołek najniżej:

$$ZW=\langle-4,\ +\infty)$$

Kontrola. Wierzchołek leży w środku między miejscami zerowymi: $\frac{-1+3}{2}=1$ ✔

Odpowiedź: miejsca zerowe $-1$ i $3$, wierzchołek $(1,\ -4)$, $ZW=\langle-4,+\infty)$.

Krok 1 — miejsca zerowe. Iloczyn jest zerem, gdy zeruje się któryś czynnik:

$$x-2=0 \ \text{ lub } \ x+5=0 \quad\Rightarrow\quad x=2 \ \text{ lub } \ x=-5$$

Postać iloczynowa jest tu bardzo wygodna — miejsca zerowe odczytujemy niemal wprost, pamiętając o zmianie znaku.

Krok 2 — przecięcie z osią OY. Podstawiamy $x=0$:

$$f(0)=(0-2)(0+5)=(-2)\cdot5=-10$$

Punkt przecięcia to $(0,\,-10)$.

Odpowiedź: miejsca zerowe $x=2$ i $x=-5$; wykres przecina oś OY w punkcie $(0,\,-10)$.

Krok 1 — $x\to+\infty$. Dzieląc $12$ przez coraz większe liczby, otrzymujemy wartości coraz bliższe zeru:

$$f(x)\to0^+$$

Wykres zbliża się do asymptoty poziomej $y=0$.

Krok 2 — $x\to0^+$. Dzieląc $12$ przez coraz mniejsze dodatnie liczby, wartości rosną nieograniczenie:

$$f(x)\to+\infty$$

Wykres „ucieka" wzdłuż asymptoty pionowej $x=0$.

Interpretacja. Te dwie asymptoty ($x=0$ i $y=0$) charakteryzują każdą hiperbolę $\frac{a}{x}$ — proporcjonalność odwrotna oznacza, że iloczyn $x\cdot f(x)=12$ jest stały.

Odpowiedź: dla $x\to+\infty$ wartości dążą do $0$; dla $x\to0^+$ rosną do $+\infty$.

Krok 1 — dziedzina. Mianownik nie może być zerem:

$$x-1\neq 0 \quad\Rightarrow\quad x\neq 1,\qquad D=\mathbb{R}\setminus\{1\}$$

Krok 2 — obliczamy $f(4)$:

$$f(4)=\frac{4+3}{4-1}=\frac{7}{3}$$

Krok 3 — miejsce zerowe. Ułamek jest zerem wtedy i tylko wtedy, gdy licznik jest zerem (przy niezerowym mianowniku):

$$x+3=0 \quad\Rightarrow\quad x=-3$$

Sprawdzenie dziedziny: $-3\neq 1$, więc argument jest dopuszczalny ✔

Sprawdzenie wartości: $f(-3)=\frac{-3+3}{-3-1}=\frac{0}{-4}=0$ ✔

Częsty błąd: przyrównywanie do zera całego ułamka razem z mianownikiem. Mianownik zeruje dziedzinę, a nie wartość.

Odpowiedź: $D=\mathbb{R}\setminus\{1\}$, $f(4)=\frac73$, miejsce zerowe $x=-3$.

Krok 1 — definicja. Funkcja jest różnowartościowa, gdy różnym argumentom odpowiadają różne wartości. Aby obalić, wystarczy jeden kontrprzykład.

Krok 2 — kontrprzykład:

$$f(2)=4,\qquad f(-2)=4$$

Dwa różne argumenty ($2$ i $-2$) dają tę samą wartość ($4$), więc funkcja nie jest różnowartościowa. $\qquad ∎$

Krok 3 — interpretacja graficzna. Parabola jest symetryczna względem osi $OY$, więc pozioma prosta $y=4$ przecina wykres w dwóch punktach: $(-2,\ 4)$ i $(2,\ 4)$. To „test poziomej prostej" — jeśli jakaś pozioma prosta przecina wykres więcej niż raz, funkcja nie jest różnowartościowa.

Uwaga. Gdyby ograniczyć dziedzinę do $\langle0,+\infty)$, funkcja stałaby się różnowartościowa — różnowartościowość zależy od dziedziny.

Wniosek: $f(2)=f(-2)=4$ przy $2\neq-2$ dowodzi, że $f(x)=x^2$ nie jest różnowartościowa.

Rozwiązanie

1. Na $[-4,2]$: $x+2=3\Rightarrow x=1$ (należy do przedziału). Na $(2,5)$: $-x+5=3\Rightarrow x=2\notin(2,5)$. Zatem $x=1$.
2. $f(2)=4$; na $(2,3]$ funkcja maleje. Największa wartość na $[2,3]$ to $f(2)=4$.

Odpowiedzi: 1) $x=1$, 2) $4$.

1. Zbiór wartości: na $(-5,-3\rangle$ funkcja jest stała i równa $1$; na $(-3,1\rangle$ funkcja $-x-2$ maleje od $1$ (wyłącznie) do $-3$ (włącznie); na $(1,5)$ funkcja $x-4$ rośnie od $-3$ do $1$ (końce wyłączone). Łącznie: $\langle -3,\,1\rangle$.

2. $f(x)<0$: na $(-3,1\rangle$: $-x-2<0\Leftrightarrow x>-2$, czyli $(-2,1\rangle$; na $(1,5)$: $x-4<0\Leftrightarrow x<4$, czyli $(1,4)$. Łącznie przedział $(-2,\,4)$.

3. Największa wartość: największą wartością funkcji jest $1$. Przyjmuje ją na całym przedziale $(-5,-3\rangle$ (na pozostałych częściach wartość $1$ nie jest osiągana, bo końce są wyłączone). Odpowiedź: przedział $(-5,\,-3\rangle$.

1. Prawda. Na $\langle -4,-2)$ funkcja $f(x)=x+5$ jest rosnąca.

2. Prawda. Na $\langle 1,3\rangle$: $f(1)=4$ (część środkowa), a dla $x>1$ funkcja $-2x+5$ maleje (od wartości poniżej $3$ do $-1$); wartości maleją, więc funkcja jest malejąca.

Odpowiedź: P, P.

1. Największą wartość funkcja przyjmuje w punkcie $(1,4)$ (część $x+3$): jest ona równa $4$.

2. $\sqrt{5}\approx 2,24$. Wartość $\sqrt{5}$ jest przyjmowana raz na każdej z trzech części wykresu (dla $x=\sqrt{5}-5$, $x=\sqrt{5}-3$ oraz $x=\dfrac{5-\sqrt{5}}{2}$), więc równanie ma trzy rozwiązania.

1. Dziedzina: $\langle -4,-2)\cup\langle -2,1\rangle\cup(1,3\rangle=\langle -4,\,3\rangle$.

2. $f(x)<1$: na $\langle -4,-2)$ i $\langle -2,1\rangle$ wartości są $\ge 1$; na $(1,3\rangle$: $-2x+5<1\Leftrightarrow x>2$, czyli $(2,3\rangle$. Odpowiedź: przedział $(2,\,3\rangle$.

Krok 1. Wyznaczenie dziedziny funkcji \(f\).
Dziedzinę funkcji odczytujemy z osi \(Ox\). Z wykresu wynika, że nasza funkcja przyjmuje wartości od argumentu \(x=-4\) aż do argumentu \(x=4\) (ale bez czwórki, bo kropka jest niezamalowana). Stąd też zapisalibyśmy, że dziedziną funkcji jest przedział \(\langle-4,4)\)

Krok 2. Wyznaczenie zbioru wartości funkcji \(f\).
Zbiór wartości odczytujemy z osi \(Oy\). Z wykresu wynika, że nasza funkcja przyjmuje wartości od \(y=-3\) (ale bez minus trójki, bo kropka jest niezamalowana), aż do \(y=3\). W takim razie zbiorem wartości będzie przedział \((-3,3\rangle\)

Krok 3. Wyznaczenie zbioru argumentów, dla których funkcja \(f\) przyjmuje wartości dodatnie.
Wartości dodatnie są przyjmowane dla argumentów od \(-4\) aż do \(x=3\) (ale bez trójki, bo dla \(x=3\) mamy wartość równą \(0\)). Stąd też poszukiwanym przedziałem będzie \(\langle-4,3)\).

Krok 4. Wyznaczenie rozwiązań równania \(f(x)=3\).
Musimy ustalić dla jakich argumentów \(x\) funkcja przyjmuje wartość równą \(3\). Tu bardzo dużą pułapką jest fakt, że teoretycznie ze wzoru wynika, że ta wartość jest przyjmowana dla \(x\in(-2,2\rangle\) i to jest prawda, ale ta wartość jest także przyjmowana dla \(x=-2\), co też należałoby uwzględnić. Stąd też moglibyśmy zapisać, że zbiorem rozwiązań naszego równania będzie przedział \(\langle-2,2\rangle\).

1. Dziedzina: suma przedziałów $\langle -4,-2\rangle\cup(-2,2)\cup(2,4)=\langle -4,\,4\rangle$.

2. Zbiór wartości: na $\langle -4,-2\rangle$ funkcja $x+5$ przyjmuje wartości od $1$ do $3$; na $(-2,2)$ stale $3$; na $(2,4)$ funkcja $-3x+9$ maleje od $3$ (wyłącznie) do $-3$ (wyłącznie). Łącznie: $(-3,\,3\rangle$.

3. $f(x)>0$: na $\langle -4,-2\rangle$ i $(-2,2)$ wartości są dodatnie; na $(2,4)$: $-3x+9>0\Leftrightarrow x<3$, czyli $(2,3)$. Łącznie przedział $\langle -4,\,3)$ (z pominięciem $x=2$, które nie należy do dziedziny).

4. $f(x)=3$: $x+5=3\Rightarrow x=-2$; na $(-2,2)$ zawsze $f=3$; na $(2,4)$: $-3x+9=3\Rightarrow x=2\notin(2,4)$. Zbiorem rozwiązań jest przedział $\langle -2,\,2)$.

1. Dziedzina: $(-4,-2\rangle\cup(-2,2\rangle\cup(2,4\rangle=(-4,\,4\rangle$.

2. Zbiór wartości: część stała daje $3$; $-x+1$ na $(-2,2\rangle$ przyjmuje wartości od $3$ (bez) do $-1$ (włącznie); $x-3$ na $(2,4\rangle$ — od $-1$ (bez) do $1$ (włącznie). Łącznie $\langle -1,\,3\rangle$.

3. $f(x)<0$: $-x+1<0\Leftrightarrow x>1$ (na $(-2,2\rangle$ daje $(1,2\rangle$), a $x-3<0\Leftrightarrow x<3$ (na $(2,4\rangle$ daje $(2,3)$). Łącznie przedział $(1,\,3)$.

4. Największa wartość $=3$ jest przyjmowana na przedziale $(-4,\,-2\rangle$ (na pozostałych częściach wartość $3$ nie jest osiągana).

Rozwiązanie

Dziedzina to suma rzutów wszystkich odcinków na oś $Ox$: $[-6,-3)\cup[-3,1]\cup(1,5]=[-6,5]$.

Odpowiedź: A

Rozwiązanie

Na $[-4,-3)$ jest $f(x)=2$, a na $[-3,1]$ jest $f(x)=x\in[-3,1]$. Największa wartość to $2$.

Odpowiedź: C

Rozwiązanie

Funkcja maleje na ostatnim (opadającym) odcinku wykresu. Spośród podanych przedziałów warunek spełnia $[2,5]$.

Odpowiedź: D