Tragedia antyczna — Sofokles

Antygona chce pochować brata, kierując się prawem boskim i miłością rodzinną. Kreon zakazuje pochówku, powołując się na prawo państwowe (brat był zdrajcą). Obie strony mają słuszne racje, ale są one nie do pogodzenia — każdy wybór prowadzi do nieszczęścia. To istota konfliktu tragicznego.

Fatum — nieuchronne przeznaczenie, wyrok losu, przed którym bohater nie może uciec (mimo starań ponosi klęskę).

Katharsis — „oczyszczenie" — przeżycie widza, który współczując bohaterowi (litość) i lękając się jego losu (trwoga), doznaje wewnętrznego oczyszczenia emocji.

Jedność akcji — jeden główny wątek, bez pobocznych.
Jedność miejsca — akcja rozgrywa się w jednym miejscu.
Jedność czasu — wydarzenia mieszczą się w ciągu jednej doby. Zasady te miały zapewnić spójność i skupienie tragedii.

Tak, obie koncepcje są zgodne. Łączy je humanistyczna afirmacja wyjątkowości i godności człowieka.

Chór w Antygonie przedstawia człowieka jako istotę najpotężniejszą w naturze — zdolną opanować ziemię i morze, wynaleźć mowę, myśl oraz stworzyć prawo i porządek życia zbiorowego.

Kochanowski w Pieśni 19 również wyróżnia człowieka spośród innych istot: to rozum i mowa (dane przez Boga) czynią go wyjątkowym i zobowiązują do czynienia dobra oraz troski o dobro wspólne.

W obu tekstach człowiek jest istotą rozumną, twórczą i odpowiedzialną, wyniesioną ponad świat natury.