Mitologia grecka i rzymska

Syzyfowa praca — trud bezowocny, wysiłek daremny (Syzyf wtaczał głaz, który wciąż spadał).
Nić Ariadny — sposób wyjścia z trudnej sytuacji, wskazówka (nić pozwoliła Tezeuszowi wyjść z labiryntu).
Puszka Pandory — źródło nieszczęść (Pandora wypuściła z niej wszelkie zło na świat).

Poznawcza — tłumaczy zjawiska przyrody i świata.
Światopoglądowa — przekazuje wartości i porządkuje rzeczywistość.
Sakralna (religijna) — związana z kultem bogów i obrzędami.

Mitologia (obok Biblii) dostarczyła kulturze europejskiej tematów, motywów i symboli, które przez wieki inspirowały literaturę, malarstwo, rzeźbę i muzykę. Mitologizmy weszły na stałe do języka, a mity antyczne wciąż są przetwarzane w kulturze — dlatego stanowią jej fundament.

Rozwiązanie

A → 1 (Herakles — atrybut lwiej skóry). B → 4 (Ikar — skrzydła z wosku i piór).

Rozwiązanie

Nie — postawa starego Prometeusza u Herberta nie jest zgodna z mitologicznym pierwowzorem. W micie (wg Parandowskiego) Prometeusz to niezłomny buntownik i dobroczyńca ludzkości: wykradł bogom ogień i podarował go ludziom, za co poniósł okrutną karę (przykucie do skały Kaukazu, orzeł wyjadający mu wątrobę) — jest symbolem buntu przeciw bogom i poświęcenia. U Herberta Prometeusz jest natomiast starym, ustatkowanym mieszczaninem: pisze pamiętniki, ma żonę, przyjaźni się z proboszczem i aptekarzem, a na ścianie wisi list dziękczynny od „tyrana Kaukazu”, któremu jego dar (ogień) posłużył do spalenia zbuntowanego miasta. Dawny rewolucjonista stał się więc konformistą, jego wynalazek posłużył przemocy, a bunt wygasł, redukując się do „cichego śmiechu”. To zaprzeczenie mitycznego wzorca.