Odmiany i style języka

Potoczny — codzienne rozmowy.
Urzędowy — pisma, podania, dokumenty.
Naukowy — podręczniki, artykuły naukowe.
Publicystyczny — prasa, media.
Artystyczny — literatura.

Terytorialna — związana z regionem (gwary, dialekty).
Środowiskowa — związana z grupą (żargon zawodowy, slang).
Ogólna — odmiana literacka, wzorcowa, zrozumiała dla wszystkich Polaków.

Stosowność to dobór języka do sytuacji, odbiorcy i celu. Inny styl pasuje do podania (urzędowy), inny do rozmowy z przyjacielem (potoczny). Niedostosowanie stylu (np. slang w piśmie urzędowym) razi i utrudnia komunikację. Umiejętność ta świadczy o kompetencji językowej i szacunku dla odbiorcy.

A oraz E.

A — wyliczenia: oba teksty posługują się rozbudowanymi wyliczeniami (u Tadeusiewicza — lista instalacji budynku; u Słupczewskiego — lista inteligentnych urządzeń domowych).

E — słownictwo wartościujące: w obu tekstach pojawiają się wyrazy oceniające (np. „komfort", „prestiż", „zaleta" u Tadeusiewicza; „zagrożenie", „korzyść", „niebezpieczny" u Słupczewskiego).

Wykrzyknienie (D) występuje właściwie tylko u Tadeusiewicza; przysłów (B) i cytatów (C) nie ma w żadnym z tekstów.

Rozwiązanie

B, 1 — główną cechą stylu jest ekspresywność, uzyskana dzięki użyciu zdań pytających, wykrzyknikowych i elementów języka potocznego.

Rozwiązanie

1. Styl naukowy — terminologia teoretyczno- i historycznoliteracka, np. „fabuła przygodowa”, „determinizm historii”, „koloryt lokalny”, przywołanie Arystotelesa i „Poetyki”.
2. Styl artystyczny / potoczny (metaforyczny, obrazowy) — np. „upojna używka”, „rozkołysać fantazje skarłowaciałe przez życie w niewoli”, „Cud Trylogii”.

Rozwiązanie

• Poprawność zapisu: internauci ignorują zasady interpunkcji (nie stawiają znaków, nie rozpoczynają zdań wielką literą), pomijają wielkie litery w nazwach własnych, popełniają błędy ortograficzne i nie formują poprawnie akapitów.
• Poprawność stylu: posługują się gwarą sieciową, wulgaryzmami i skrótowcami (zwłaszcza zagranicznymi, jak „OMG LOL”), przeciążając nimi wypowiedź.