Wiązania wodorowe

W wodzie atom wodoru jest związany z silnie elektroujemnym tlenem, więc między cząsteczkami tworzą się wiązania wodorowe $\text{O}\!-\!\text{H}\cdots\text{O}$.

Siarka jest znacznie mniej elektroujemna — w $\text{H}_2\text{S}$ wiązania wodorowe praktycznie nie powstają (jedynie słabe siły van der Waalsa).

Zerwanie wiązań wodorowych wymaga dodatkowej energii, dlatego woda wrze w znacznie wyższej temperaturze ($100^\circ\text{C}$) niż $\text{H}_2\text{S}$.

Wiązania wodorowe tworzą cząsteczki z wodorem związanym z F, O lub N:

• $\text{NH}_3$ — wodór związany z azotem → tak,
• $\text{HF}$ — wodór związany z fluorem → tak,
• $\text{CH}_4$ — wodór związany z węglem (mało elektroujemny) → nie.

Przykłady:

• łączą komplementarne nici DNA (pary zasad), umożliwiając przechowywanie informacji genetycznej,
• odpowiadają za anomalię wody — lód pływa, dzięki czemu zbiorniki nie zamarzają do dna, a organizmy wodne przeżywają zimę,
• warunkują wysokie napięcie powierzchniowe wody i strukturę przestrzenną białek.

Rozwiązanie

Dimer powstaje przez wiązania wodorowe. Rozcieńczony roztwór wodny nie zawiera dimerów, ponieważ woda tworzy wiązania wodorowe z cząsteczkami kwasu.

Rozwiązanie

wodorowymi; tetraedryczna; większą; pływa po. W lodzie luźna, tetraedryczna sieć wiązań wodorowych daje mniejszą gęstość niż woda ciekła, dlatego lód pływa.