Literatura wobec Holokaustu

Świadectwo — utrwalenie prawdy o zbrodni.
Pamięć — ocalenie ofiar od zapomnienia.
Przestroga — ostrzeżenie przed nienawiścią, rasizmem i totalitaryzmem.
Refleksja moralna — pytanie o naturę człowieka i odpowiedzialność za zło.

Polega na pytaniu, czy język i literatura są w stanie oddać ogrom cierpienia i grozy Zagłady. Doświadczenie to wydaje się przekraczać możliwości słów — zwykłe środki literackie mogą je zafałszować lub „oswoić". Dlatego autorzy często wybierają oszczędność, prostotę i formę dokumentu, by nie zniekształcić prawdy patosem.

Ponieważ literatura o Zagładzie daje świadectwo ofiarom, które same nie mogą już mówić, i chroni pamięć o zbrodni przed zapomnieniem. Milczenie oznaczałoby zgodę na zatarcie prawdy. Pisanie staje się więc moralną powinnością wobec ofiar i przyszłych pokoleń — by ostrzec przed powtórzeniem takiego zła.