Poezja dwudziestolecia (Skamander, awangarda)

Skamandryci (Tuwim, Lechoń, Słonimski i in.) tworzyli poezję codzienności — bliską zwykłemu człowiekowi, pełną radości życia i witalizmu. Posługiwali się prostym, potocznym językiem. Nie mieli wspólnego programu — łączyła ich „poezja dnia codziennego" i otwartość na współczesność.

Hasło „3M" wyraża fascynację nowoczesną cywilizacją: Miastem (nowa przestrzeń życia), Masą (społeczeństwo, tłum) i Maszyną (technika, postęp). Awangarda chciała, by poezja odpowiadała nowoczesności — była kunsztowna, zwięzła, oparta na metaforze („poezja skrótu").

Skamander: prostota, język potoczny, codzienność, witalizm, zwrot ku „szaremu człowiekowi".
Awangarda krakowska: kult nowoczesności (3M), forma kunsztowna i zwięzła, metafora jako podstawa, „poezja skrótu". Skamander był bliski masowemu odbiorcy, Awangarda — elitarna i eksperymentalna.