Dualizm korpuskularno-falowy

Światło zachowuje się jednocześnie jak fala i jak strumień cząstek (fotonów).

Natura falowa: potwierdzają ją interferencja i dyfrakcja (doświadczenie Younga, siatka dyfrakcyjna).

Natura korpuskularna: potwierdza ją zjawisko fotoelektryczne — światło wybija elektrony jak „pociski" (fotony o energii $E=hf$).

W zależności od doświadczenia ujawnia się jedna z tych natur.

$E = h f = 6{,}63\cdot 10^{-34}\cdot 5\cdot 10^{14} = 3{,}315\cdot 10^{-19}\ \text{J} \approx 3{,}3\cdot 10^{-19}\ \text{J}$.

Długość fali materii ($\lambda = \tfrac{h}{p}$) jest odwrotnie proporcjonalna do pędu. Dla dużych, ciężkich obiektów (jak piłka) pęd jest ogromny, więc długość fali jest niewyobrażalnie mała (znacznie mniejsza niż atom). Efekty falowe są wtedy niemierzalne. Fale materii ujawniają się dopiero dla bardzo lekkich cząstek (elektronów).

Rozwiązanie

Widmo ciągłe (hamowania) ma ostrą minimalną długość fali $\lambda_{min}$ (poniżej niej $I_E=0$), po której następuje szybki wzrost do maksimum i łagodny spadek dla dużych $\lambda$. Odpowiada temu wykres C (ostra lewa krawędź przy $\lambda>0$).

Odpowiedź: C