Rozwiązanie

Nie — postawa starego Prometeusza u Herberta nie jest zgodna z mitologicznym pierwowzorem. W micie (wg Parandowskiego) Prometeusz to niezłomny buntownik i dobroczyńca ludzkości: wykradł bogom ogień i podarował go ludziom, za co poniósł okrutną karę (przykucie do skały Kaukazu, orzeł wyjadający mu wątrobę) — jest symbolem buntu przeciw bogom i poświęcenia. U Herberta Prometeusz jest natomiast starym, ustatkowanym mieszczaninem: pisze pamiętniki, ma żonę, przyjaźni się z proboszczem i aptekarzem, a na ścianie wisi list dziękczynny od „tyrana Kaukazu”, któremu jego dar (ogień) posłużył do spalenia zbuntowanego miasta. Dawny rewolucjonista stał się więc konformistą, jego wynalazek posłużył przemocy, a bunt wygasł, redukując się do „cichego śmiechu”. To zaprzeczenie mitycznego wzorca.