Start › Klasy › Matematyka › Klasa 2 Technikum

Klasa 2 Technikum

Matematyka — teoria, wzory, quizy i zadania do tego tematu.

∑Wzory 32

Ciepło topnienia i parowania
$$Q_t = mL_t,\quad Q_p = mL_p$$

Do czego służy: Obliczanie energii potrzebnej do zmiany stanu skupienia (topnienie, parowanie) lub oddawanej przy krzepnięciu/skraplaniu — bez zmiany temperatury!

Zmienne

  • $Q$ — ciepło (J)
  • $m$ — masa (kg)
  • $L_t$ — ciepło topnienia substancji [J/kg]; lód: $L_t = 334\,000$ J/kg
  • $L_p$ — ciepło parowania [J/kg]; woda: $L_p = 2\,260\,000$ J/kg

Uwaga kluczowa

Podczas topnienia i parowania temperatura nie zmienia się! Ciepło jest zużywane wyłącznie na zmianę stanu skupienia (zrywanie wiązań między cząsteczkami).

Pełny bilans (ogrzewanie + topnienie)

$$Q = mc(T_t - T_0) + mL_t + mc'(T_f - T_t)$$

Przykład

Ile ciepła potrzeba do stopienia 500 g lodu w 0°C?

  1. $Q = 0{,}5 \cdot 334\,000 = 167\,000$ J $= 167$ kJ

⚠️ Częsty błąd: Ciepło topnienia/parowania to dodatkowe ciepło, ponad to, które zużywasz na samo ogrzewanie. Jeśli lód jest w −20°C, najpierw ogrzejesz do 0°C ($Q = mc\Delta T$), potem dopiero roztopisz ($Q = mL_t$).

Ciepło właściwe
$$Q = mc\Delta T$$

Do czego służy: Oblicza ile ciepła (J) trzeba dostarczyć (lub ile zostanie oddane) by zmienić temperaturę ciała o $\Delta T$.

Zmienne

  • $Q$ — ciepło (J); $Q > 0$ — pobrane, $Q \lt 0$ — oddane
  • $m$ — masa ciała (kg)
  • $c$ — ciepło właściwe substancji [J/(kg·K)]; woda: $c = 4200$, żelazo: $c = 450$
  • $\Delta T = T_k - T_p$ — zmiana temperatury (K lub °C, wartości różnicy są równe)

Bilans cieplny

W układzie izolowanym: $\sum Q_i = 0$ (ciepło oddane = ciepłu pobranemu):

$$m_1 c_1 (T_k - T_1) + m_2 c_2 (T_k - T_2) = 0$$

Przykład

Ile energii trzeba do podgrzania 2 kg wody od 20°C do 100°C?

  1. $\Delta T = 100 - 20 = 80 \text{ K}$
  2. $Q = 2 \cdot 4200 \cdot 80 = 672\,000 \text{ J} = 672 \text{ kJ}$

⚠️ Częsty błąd: $\Delta T$ możesz liczyć w stopniach Celsjusza (różnica jest taka sama jak w Kelwinach). Ale $c$ jest dla konkretnej substancji — nie używaj wartości dla wody do obliczania metalu!

Definicja logarytmu
$$\log_a b=c\iff a^c=b,\quad a>0,\ a\neq1,\ b>0$$

Logarytm to wykładnik potęgi, do której trzeba podnieść podstawę $a$, aby otrzymać $b$.

Przykład: $\log_2 32=5$, bo $2^5=32$; $\log_3\frac{1}{9}=-2$.

Funkcja logarytmiczna
$$f(x)=\log_a x,\quad x>0,\ a>0,\ a\neq1$$

Funkcja odwrotna do wykładniczej; wykres przechodzi przez $(1,0)$.

Przykład: $f(x)=\log_3 x$: $f(9)=2$, $f\left(\frac{1}{3}\right)=-1$.

Funkcja wykładnicza
$$f(x)=a^x,\quad a>0,\ a\neq1$$

Dla $a>1$ rosnąca, dla $0

Przykład: $f(x)=2^x$: $f(3)=8$, $f(-1)=\frac{1}{2}$.

Funkcje trygonometryczne kąta ostrego
$$\sin\alpha=\frac{a}{c},\quad \cos\alpha=\frac{b}{c},\quad \operatorname{tg}\alpha=\frac{a}{b}$$

$a$ — przyprostokątna naprzeciw kąta $\alpha$, $b$ — przyprostokątna przy kącie, $c$ — przeciwprostokątna.

Przykład: Trójkąt 3–4–5, kąt naprzeciw boku 3: $\sin\alpha=\frac{3}{5}$, $\operatorname{tg}\alpha=\frac{3}{4}$.

I zasada termodynamiki
$$\Delta U = Q + W$$

Do czego służy: Zasada zachowania energii dla układów termodynamicznych — energia wewnętrzna układu zmienia się gdy dostarcza się ciepło lub wykonuje się nad nim pracę.

Zmienne

  • $\Delta U$ — zmiana energii wewnętrznej (J)
  • $Q$ — ciepło dostarczone do układu ($Q > 0$) lub oddane ($Q \lt 0$)
  • $W$ — praca wykonana nad układem ($W > 0$) lub przez układ ($W \lt 0$)

Uwaga o konwencji

Niektóre podręczniki piszą $\Delta U = Q - W$, gdzie $W$ to praca wykonana przez układ. Sprawdź konwencję w swoim podręczniku!

Dla przemiany izochorycznej ($V = \text{const}$)

Gaz nie zmienia objętości → nie wykonuje pracy → $W = 0$, więc $\Delta U = Q$

Sprawność silnika cieplnego

$$\eta = \frac{W}{Q_1} = 1 - \frac{Q_2}{Q_1} \leq 1 - \frac{T_2}{T_1}$$ gdzie $Q_1$ — ciepło pobrane, $Q_2$ — oddane, $T_1, T_2$ — temperatury źródeł.

Przykład

Gaz pobiera $Q = 500$ J i wykonuje pracę $W = 200$ J. Zmiana energii wewnętrznej?

  1. $\Delta U = Q - W_{\text{przez układ}} = 500 - 200 = 300 \text{ J}$

⚠️ Częsty błąd: Konwencja znaku! Praca przez układ to ujemna praca nad układem. Czytaj uważnie czy zadanie mówi o pracy „wykonanej przez gaz" czy „nad gazem".

Jedynka trygonometryczna
$$\sin^2\alpha+\cos^2\alpha=1$$

Pozwala obliczyć jedną funkcję, znając drugą.

Przykład: $\sin\alpha=\frac{3}{5}$, kąt ostry: $\cos\alpha=\sqrt{1-\frac{9}{25}}=\frac{4}{5}$.

Kula
$$V=\frac43\pi r^3,\qquad P=4\pi r^2$$

Objętość kuli i pole sfery o promieniu $r$.

Przykład: $r=3$: $V=36\pi$, $P=36\pi$.

Logarytm iloczynu
$$\log_a(x\cdot y)=\log_a x+\log_a y$$

Logarytm iloczynu jest sumą logarytmów.

Przykład: $\log_6 4+\log_6 9=\log_6 36=2$.

Moc i energia prądu elektrycznego
$$P = UI = I^2R = \frac{U^2}{R}, \quad W = Pt$$

Do czego służy: Obliczanie mocy urządzenia elektrycznego oraz energii zużytej w czasie. Podstawa rachunków za prąd.

Zmienne

  • $P$ — moc (W = watt = V·A)
  • $U$ — napięcie (V), $I$ — natężenie (A), $R$ — opór (Ω)
  • $W$ — energia elektryczna (J)
  • $t$ — czas (s)

Który wzór na moc wybrać?

  • Znasz $U$ i $I$: $P = UI$
  • Znasz $I$ i $R$: $P = I^2 R$
  • Znasz $U$ i $R$: $P = U^2/R$

Przykład

Żarówka 60 W przy napięciu 230 V. Opór i natężenie prądu?

  1. $I = \frac{P}{U} = \frac{60}{230} \approx 0{,}26 \text{ A}$
  2. $R = \frac{U^2}{P} = \frac{230^2}{60} \approx 882 \text{ Ω}$
  3. Energia w 1 h: $W = 60 \cdot 3600 = 216\,000 \text{ J} = 0{,}06 \text{ kWh}$

⚠️ Częsty błąd: $1 \text{ kWh} = 3{,}6 \times 10^6 \text{ J}$ — nie mylić kilowatogodzin z kilodżulami. Prąd elektryczny rachunki płacimy w kWh, nie w dżulach.

Objętość graniastosłupa
$$V=P_p\cdot H$$

Pole podstawy razy wysokość bryły — wzór wspólny dla każdego graniastosłupa.

Przykład: Podstawa trójkąt o polu 12 cm², $H=10$ cm: $V=120$ cm³.

Pole elektryczne i potencjał
$$E = \frac{F}{q} = \frac{U}{d}, \quad V = k\frac{Q}{r}$$

Do czego służy: Natężenie pola $E$ opisuje „siłę" pola w danym punkcie; potencjał $V$ to energia przypadająca na jednostkowy ładunek.

Zmienne

  • $E$ — natężenie pola elektrycznego (V/m = N/C)
  • $F$ — siła na ładunek próbny $q$ (N)
  • $U$ — napięcie między okładkami (V)
  • $d$ — odległość między okładkami (m)
  • $V$ — potencjał (V)
  • $k \approx 9 \times 10^9$, $Q$ — ładunek źródłowy, $r$ — odległość

Kondensator

  • Pojemność: $C = \frac{Q}{U}$ (F — farad)
  • Energia: $E_C = \frac{1}{2}CU^2$

Przykład

Kondensator: $d = 5$ mm, napięcie 100 V. Natężenie pola?

  1. $E = \frac{U}{d} = \frac{100}{0{,}005} = 20\,000 \text{ V/m}$

⚠️ Częsty błąd: $d$ w metrach (5 mm = 0,005 m). I nie mylić natężenia pola elektrycznego $E$ [V/m] z energią $E$ [J] — to dwa różne $E$!

Postać iloczynowa
$$f(x)=a(x-x_1)(x-x_2)\quad(\Delta\ge0)$$

Od razu widać miejsca zerowe.

Przykład: $f(x)=2(x+1)(x-4)$ — miejsca zerowe $-1$ i $4$.

Potęga iloczynu i ilorazu
$$(a\cdot b)^n=a^n\cdot b^n,\qquad \left(\frac{a}{b}\right)^n=\frac{a^n}{b^n}$$

Potęgujemy każdy czynnik osobno.

Przykład: $(2\cdot5)^3=2^3\cdot5^3=1000$, $\left(\frac{2}{3}\right)^2=\frac{4}{9}$.

Prawo Coulomba
$$F = k\frac{q_1 q_2}{r^2}$$

Do czego służy: Obliczanie siły elektrostatycznej między dwoma ładunkami punktowymi — odpowiednik prawa grawitacji dla ładunków.

Zmienne

  • $F$ — siła (N)
  • $k \approx 9 \times 10^9 \text{ N·m}^2/\text{C}^2$ — stała Coulomba
  • $q_1, q_2$ — ładunki (C — kulombów)
  • $r$ — odległość między ładunkami (m)

Kierunek siły

  • Ładunki jednoimienne (++ lub −−): odpychają się
  • Ładunki różnoimienne (+−): przyciągają się

Jak stosować

  1. Zidentyfikuj ładunki $q_1, q_2$ i odległość $r$
  2. Podstaw wartości bezwzględne do wzoru, oblicz $F$
  3. Określ kierunek (odpychanie/przyciąganie) z znaków ładunków

Przykład

Dwa ładunki $q_1 = 2 \times 10^{-6}$ C i $q_2 = 3 \times 10^{-6}$ C w odległości 0,1 m. Siła?

  1. $F = 9 \times 10^9 \cdot \frac{2\times10^{-6} \cdot 3\times10^{-6}}{0{,}01} = 9 \times 10^9 \cdot 6\times10^{-10} = 5{,}4 \text{ N}$

⚠️ Częsty błąd: Odległość do kwadratu — gdy $r = 0{,}1$ m, $r^2 = 0{,}01$ m², nie 0,1! I ładunki w kulombach (nie mikrokulambach).

Prawo Ohma i opór elektryczny
$$U = IR, \quad R = \rho\frac{l}{S}$$

Do czego służy: Prawo Ohma łączy napięcie, prąd i opór w obwodzie elektrycznym — podstawa każdej analizy obwodów.

Zmienne

  • $U$ — napięcie elektryczne (V — wolt)
  • $I$ — natężenie prądu (A — amper)
  • $R$ — opór (Ω — om)
  • $\rho$ — oporność właściwa (Ω·m, zależy od materiału)
  • $l$ — długość przewodnika (m)
  • $S$ — pole przekroju poprzecznego (m²)

Połączenia rezystorów

  • Szeregowe: $R = R_1 + R_2 + R_3$ (natężenie takie samo, napięcia się dodają)
  • Równoległe: $\frac{1}{R} = \frac{1}{R_1} + \frac{1}{R_2}$ (napięcie takie samo, prądy się dodają)

Przykład

Bateria 9 V, opór 30 Ω. Natężenie prądu?

  1. $I = \frac{U}{R} = \frac{9}{30} = 0{,}3 \text{ A}$

⚠️ Częsty błąd: Przy połączeniu równoległym $R$ wypadkowy jest mniejszy niż najmniejszy z oporów — nie dodajesz po prostu $R_1 + R_2$. Dodajesz odwrotności!

Przemiany gazowe
$$pV = \text{const}\;(\text{izot.}),\quad \frac{V}{T} = \text{const}\;(\text{izob.}),\quad \frac{p}{T} = \text{const}\;(\text{izoch.})$$

Do czego służy: Uproszczone prawa dla gazu stałej masy, gdy jedna z wielkości ($T$, $p$ lub $V$) pozostaje stała.

Trzy przemiany

  • Izotermiczna ($T = \text{const}$): $p_1 V_1 = p_2 V_2$ — prawo Boyle'a-Mariotte'a
    Przykład: ściskanie strzykawki w stałej temperaturze
  • Izobaryczna ($p = \text{const}$): $\frac{V_1}{T_1} = \frac{V_2}{T_2}$ — prawo Gay-Lussaca
    Przykład: ogrzewanie balonika przy stałym ciśnieniu
  • Izochoryczna ($V = \text{const}$): $\frac{p_1}{T_1} = \frac{p_2}{T_2}$ — prawo Charlesa
    Przykład: ogrzewanie butli gazowej (zamkniętej)

Jak stosować

  1. Zidentyfikuj przemianę: co jest stałe ($T$, $p$ czy $V$)?
  2. Przelicz temperaturę na Kelwiny
  3. Zastosuj odpowiedni wzór — skrócona forma z $p_1 V_1/T_1 = p_2 V_2/T_2$

⚠️ Częsty błąd: Temperatura koniecznie w Kelwinach! I pamiętaj który parametr jest stały — to on jest po lewej i prawej stronie bez zmian.

Równanie kwadratowe
$$ax^2+bx+c=0,\ \Delta=b^2-4ac,\ x_{1,2}=\frac{-b\mp\sqrt{\Delta}}{2a}$$

Dwa rozwiązania dla $\Delta>0$, jedno ($x=-\frac{b}{2a}$) dla $\Delta=0$, brak dla $\Delta<0$.

Przykład: $x^2-5x+6=0$: $\Delta=1$, $x_1=2$, $x_2=3$.

Równanie stanu gazu doskonałego
$$pV = nRT$$

Do czego służy: Opisuje każdy stan gazu doskonałego (idealnego) — ciśnienie, objętość i temperaturę w jednym równaniu.

Zmienne

  • $p$ — ciśnienie (Pa = N/m²)
  • $V$ — objętość (m³)
  • $n$ — liczba moli (mol)
  • $R = 8{,}314 \text{ J/(mol·K)}$ — uniwersalna stała gazowa
  • $T$ — temperatura bezwzględna (K); $T = t[°C] + 273$

Dla stałej masy gazu (forma przejściowa)

$$\frac{p_1 V_1}{T_1} = \frac{p_2 V_2}{T_2} = nR = \text{const}$$

Jak stosować

  1. Przelicz temperaturę: $T = t + 273$ K — ZAWSZE!
  2. Przelicz ciśnienie na Pa, objętość na m³
  3. Zastosuj $\frac{p_1 V_1}{T_1} = \frac{p_2 V_2}{T_2}$ do znalezienia nieznanej wielkości

Przykład

Gaz w 27°C, 1 atm, 2 L. Ogrzano do 127°C przy stałym ciśnieniu. Objętość?

  1. $T_1 = 300 \text{ K}$, $T_2 = 400 \text{ K}$, $p_1 = p_2$
  2. $\frac{V_1}{T_1} = \frac{V_2}{T_2} \Rightarrow V_2 = 2 \cdot \frac{400}{300} = 2{,}67 \text{ L}$

⚠️ Częsty błąd: Temperatura MUSI być w Kelwinach! $0°C = 273 K$. Wstawienie stopni Celsjusza (np. 0°C do licznika) da błędny wynik.

Siła Lorentza i indukcja elektromagnetyczna
$$F = qvB\sin\alpha,\quad \mathcal{E} = BLv$$

Do czego służy: Siła Lorentza — działanie pola magnetycznego na poruszający się ładunek. Indukcja — wytwarzanie napięcia przez ruch przewodnika w polu magnetycznym.

Siła Lorentza

  • $F$ — siła (N)
  • $q$ — ładunek (C)
  • $v$ — prędkość ładunku (m/s)
  • $B$ — indukcja pola magnetycznego (T — tesla)
  • $\alpha$ — kąt między $\vec{v}$ a $\vec{B}$
  • Max gdy $\alpha = 90°$ (prostopadle); zero gdy $\alpha = 0°$ (równolegle)

Indukcja elektromagnetyczna

  • SEM przewodnika długości $L$ poruszającego się z prędkością $v$ prostopadle do $B$: $\mathcal{E} = BLv$
  • Prawo Faradaya: $\mathcal{E} = -\frac{\Delta\Phi}{\Delta t}$ (zmiana strumienia $\Phi = BA$ indukuje SEM)

Przykład

Elektron ($q = 1{,}6 \times 10^{-19}$ C) porusza się z $v = 10^6$ m/s prostopadle do pola $B = 0{,}1$ T. Siła?

  1. $F = qvB\sin 90° = 1{,}6\times10^{-19} \cdot 10^6 \cdot 0{,}1 = 1{,}6\times10^{-14}$ N

⚠️ Częsty błąd: Siła Lorentza jest prostopadła zarówno do prędkości, jak i do pola — używaj reguły prawej dłoni lub reguły śruby do wyznaczenia kierunku.

Sinus i cosinus sumy kątów
$$\sin(\alpha\pm\beta)=\sin\alpha\cos\beta\pm\cos\alpha\sin\beta,\quad \cos(\alpha\pm\beta)=\cos\alpha\cos\beta\mp\sin\alpha\sin\beta$$

Pozwalają liczyć wartości dla kątów typu 75° czy 15°.

Przykład: $\sin75^\circ=\sin45^\circ\cos30^\circ+\cos45^\circ\sin30^\circ=\frac{\sqrt6+\sqrt2}{4}$.

Stożek
$$V=\frac13\pi r^2H,\qquad P_c=\pi r^2+\pi rl$$

$l$ — tworząca stożka.

Przykład: $r=3$, $H=4$, $l=5$: $V=12\pi$, $P_c=9\pi+15\pi=24\pi$.

Twierdzenie cosinusów
$$c^2=a^2+b^2-2ab\cos\gamma$$

Uogólnienie twierdzenia Pitagorasa na dowolny trójkąt.

Przykład: $a=5$, $b=8$, $\gamma=60^\circ$: $c^2=25+64-40=49$, $c=7$.

Twierdzenie sinusów
$$\frac{a}{\sin\alpha}=\frac{b}{\sin\beta}=\frac{c}{\sin\gamma}=2R$$

Stosunek boku do sinusa przeciwległego kąta jest stały; $R$ — promień okręgu opisanego.

Przykład: $a=10$, $\alpha=30^\circ$: $2R=20$, więc $R=10$.

Układ dwóch równań liniowych
$$\begin{cases}a_1x+b_1y=c_1\\ a_2x+b_2y=c_2\end{cases}$$

Rozwiązaniem jest para liczb spełniająca oba równania jednocześnie.

Przykład: $\begin{cases}x+y=5\\ x-y=1\end{cases}\Rightarrow x=3,\ y=2$.

Walec
$$V=\pi r^2H,\qquad P_c=2\pi r^2+2\pi rH$$

Objętość i pole powierzchni walca o promieniu $r$ i wysokości $H$.

Przykład: $r=3$, $H=5$: $V=45\pi$, $P_c=18\pi+30\pi=48\pi$.

Wartości dla 30°, 45°, 60°
$$\sin30^\circ=\tfrac12,\ \sin45^\circ=\tfrac{\sqrt2}{2},\ \sin60^\circ=\tfrac{\sqrt3}{2};\ \ \operatorname{tg}30^\circ=\tfrac{\sqrt3}{3},\ \operatorname{tg}45^\circ=1,\ \operatorname{tg}60^\circ=\sqrt3$$

Cosinus: $\cos30^\circ=\frac{\sqrt3}{2}$, $\cos45^\circ=\frac{\sqrt2}{2}$, $\cos60^\circ=\frac12$.

Przykład: Drabina 4 m oparta pod kątem 60°: wysokość $4\cdot\sin60^\circ=2\sqrt3\approx3{,}46$ m.

Wyróżnik (delta)
$$\Delta=b^2-4ac$$

Decyduje o liczbie miejsc zerowych: 2 ($\Delta>0$), 1 ($\Delta=0$), 0 ($\Delta<0$).

Przykład: $x^2-6x+9$: $\Delta=36-36=0$ — jedno miejsce zerowe.

Wzór funkcji liniowej
$$f(x)=ax+b$$

$a$ — współczynnik kierunkowy, $b$ — punkt przecięcia z osią $Oy$: $(0,b)$.

Przykład: $f(x)=2x-3$ przecina oś $Oy$ w punkcie $(0,-3)$.

Wzory redukcyjne (kąt 90°−α i 180°−α)
$$\sin(90^\circ-\alpha)=\cos\alpha,\quad \sin(180^\circ-\alpha)=\sin\alpha,\quad \cos(180^\circ-\alpha)=-\cos\alpha$$

Sprowadzają funkcje kątów rozwartych do kątów ostrych.

Przykład: $\sin150^\circ=\sin30^\circ=\frac12$, $\cos120^\circ=-\cos60^\circ=-\frac12$.

Wzory Viète’a
$$x_1+x_2=\frac{-b}{a},\qquad x_1\cdot x_2=\frac{c}{a}$$

Związki między pierwiastkami a współczynnikami (dla $\Delta\ge0$).

Przykład: $x^2-7x+10=0$: $x_1+x_2=7$, $x_1x_2=10$, czyli $2$ i $5$.

📘Teoria 6

Funkcja — definicja formalna
Definicja: Funkcja $f: X \to Y$ to przyporządkowanie, które każdemu elementowi $x$ ze zbioru $X$ (dziedzina) przypisuje dokładnie jeden element $y$ ze zbioru $Y$ (przeciwdziedzina). Zapisujemy: $y = f(x)$.
  • Dziedzina $D_f = X$ — zbiór dopuszczalnych argumentów
  • Zbiór wartości $W_f \subseteq Y$ — zbiór wartości faktycznie przyjmowanych przez $f$
  • Wykres $= \{(x, f(x)) : x \in D_f\}$ — zbiór punktów na płaszczyźnie
Prosto mówiąc: Funkcja to maszyna — wrzucasz $x$, wychodzi dokładnie jeden $y$. Jeden $x$ → jeden $y$ (ale różne $x$ mogą dawać ten sam $y$).
Jak wyznaczać dziedzinę:
  • Mianownik ≠ 0: $f(x) = \frac{1}{x-2}$ → $D_f = \mathbb{R} \setminus \{2\}$
  • Podpierwiastkowy ≥ 0: $f(x) = \sqrt{x-3}$ → $x \geq 3$, $D_f = [3, +\infty)$
  • Logarytm > 0: $f(x) = \log(x+1)$ → $x > -1$, $D_f = (-1, +\infty)$
Przykład: $f(x) = \frac{\sqrt{x}}{x-1}$. Dziedzina?
  1. Warunek 1: $x \geq 0$ (podpierwiastkowy)
  2. Warunek 2: $x - 1 \neq 0$, czyli $x \neq 1$
  3. $D_f = [0, 1) \cup (1, +\infty)$
⚡ Zapamiętaj: Test pionowej prostej — jeśli pionowa prosta przecina wykres w więcej niż jednym punkcie, to NIE jest to funkcja!
Monotoniczność i miejsca zerowe funkcji
Definicje:
  • Rosnąca: dla $x_1 \lt x_2$ zachodzi $f(x_1) \lt f(x_2)$ — im większy argument, tym większa wartość
  • Malejąca: dla $x_1 \lt x_2$ zachodzi $f(x_1) > f(x_2)$
  • Miejsce zerowe: argument $x_0$ taki, że $f(x_0) = 0$ — punkt przecięcia z osią $OX$
  • Ekstremum lokalne: punkt, gdzie funkcja „zmienia" monotoniczność
Prosto mówiąc: Rosnąca = idzie „w górę" wraz z $x$. Malejąca = idzie „w dół". Miejsca zerowe to punkty, gdzie wykres przecina oś $x$.
Jak badać monotoniczność:
  • Funkcja liniowa $f(x) = ax + b$: rosnąca gdy $a > 0$, malejąca gdy $a \lt 0$
  • Funkcja kwadratowa $f(x) = ax^2 + bx + c$: malejąca potem rosnąca (gdy $a > 0$), z wierzchołkiem jako minimum
  • W szkole średniej: z wykresu lub tablicą znaków pochodnej
Przykład: $f(x) = x^2 - 4$. Miejsca zerowe i monotoniczność?
  1. $x^2 - 4 = 0 \Rightarrow x^2 = 4 \Rightarrow x = \pm 2$
  2. Parabola otwarta ku górze, wierzchołek $(0, -4)$
  3. Malejąca na $(-\infty, 0)$, rosnąca na $(0, +\infty)$
⚡ Zapamiętaj: Miejsce zerowe ≠ wartość minimalna. Parabola może mieć minimum (dla $a>0$) i 0, 1 lub 2 miejsca zerowe — to zależy od delty!
Pole elektryczne i magnetyczne — pojęcia
Pole elektryczne: Przestrzeń wokół ładunku elektrycznego, w której inne ładunki doznają siły elektrycznej. Natężenie pola: $\vec{E} = \frac{\vec{F}}{q}$ [V/m]. Linie pola biegną od $+$ do $-$.
Pole magnetyczne: Przestrzeń, w której magnes lub przewodnik z prądem doznaje sił. Indukcja magnetyczna: $\vec{B}$ [T — tesla].
Prosto mówiąc:
  • Pole elektryczne: wyobraź niewidzialne strzałki wokół ładunku, wskazujące kierunek siły na próbny ładunek $+$.
  • Pole magnetyczne: wyobraź opiłki żelaza wokół magnesu — układają się wzdłuż linii pola.
Ważne pojęcia:
  • Potencjał elektryczny $V$: energia przypadająca na jednostkowy ładunek; $V = \frac{W}{q}$ [V]
  • Napięcie $U = V_1 - V_2$: różnica potencjałów między punktami
  • Kondensator: gromadzi ładunek; $Q = CU$, energia $E = \frac{1}{2}CU^2$
  • Siła Lorentza: siła na ładunek w polu magnetycznym: $F = qvB\sin\alpha$
Przykład: Ładunek $q = 2\,\mu$C w polu $E = 500$ V/m. Siła?
  1. $F = qE = 2 \times 10^{-6} \cdot 500 = 10^{-3}$ N $= 1$ mN
⚡ Zapamiętaj: Pole elektryczne — praca zależy od RÓŻNICY potencjałów (napięcia), nie od drogi! Pole magnetyczne NIE wykonuje pracy na poruszający się ładunek (siła prostopadła do prędkości).
Logarytm — definicja i własności
Definicja: Logarytm o podstawie $a$ z liczby $b$ ($\log_a b$) to wykładnik $x$, do którego należy podnieść $a$, aby otrzymać $b$: $$\log_a b = x \iff a^x = b \quad (a > 0,\; a \neq 1,\; b > 0)$$ Logarytm naturalny: $\ln x = \log_e x$. Logarytm dziesiętny: $\log x = \log_{10} x$.
Prosto mówiąc: Logarytm to „odwrotność" potęgowania. Pytamy: „do jakiej potęgi podnosić 2, żeby dostać 8?" Odpowiedź: $\log_2 8 = 3$, bo $2^3 = 8$.
Kluczowe własności:
  • $\log_a(mn) = \log_a m + \log_a n$ (iloczyn → suma)
  • $\log_a\frac{m}{n} = \log_a m - \log_a n$ (iloraz → różnica)
  • $\log_a m^k = k \log_a m$ (potęga → mnożnik)
  • $\log_a a = 1$; $\log_a 1 = 0$
  • Zamiana podstawy: $\log_a b = \frac{\ln b}{\ln a}$
Przykład: Oblicz $\log_2 32 + \log_2 4$.
  1. $\log_2 32 + \log_2 4 = \log_2 (32 \cdot 4) = \log_2 128$
  2. $2^7 = 128 \Rightarrow \log_2 128 = 7$
⚡ Zapamiętaj: Logarytm istnieje tylko dla $b > 0$ i $a > 0$, $a \neq 1$. Nie możesz wziąć logarytmu z liczby ujemnej ani zera!
Termodynamika — pojęcia podstawowe
Definicje:
  • Układ termodynamiczny — wyodrębniona część materii, np. gaz w tłoku
  • Temperatura — miara średniej energii kinetycznej cząsteczek. Skala Kelwina: $T[\text{K}] = t[°C] + 273$
  • Energia wewnętrzna $U$ — całkowita energia kinetyczna i potencjalna wszystkich cząsteczek
  • Ciepło $Q$ — energia przepływająca między układami na skutek różnicy temperatury
  • Praca $W$ — energia wymieniana przez zmianę objętości gazu
Prawa termodynamiki:
  • 0. zasada: jeśli A i B są w równowadze z C, to A i B są w równowadze ze sobą (podstawa termometrii)
  • I zasada: $\Delta U = Q + W$ — energia się zachowuje
  • II zasada: ciepło samo z siebie nie przepływa od zimniejszego do cieplejszego (entropią rośnie)
  • III zasada: temperatury 0 K nie można osiągnąć
Sprawność silnika Carnota (max. możliwa): $$\eta_{\text{max}} = 1 - \frac{T_2}{T_1}$$ gdzie $T_1$ — temperatura gorącego źródła, $T_2$ — zimnego (w Kelwinach!).
Przykład: Silnik parowy: $T_1 = 500$ K, $T_2 = 300$ K. Max sprawność?
  1. $\eta = 1 - \frac{300}{500} = 1 - 0{,}6 = 0{,}4 = 40\%$
⚡ Zapamiętaj: 100% sprawność jest NIEMOŻLIWA (II zasada termodynamiki). Maszyna perpetuum mobile II rodzaju — silnik bez oddawania ciepła — nie istnieje.
Trygonometria — definicja jednostkowa
Definicja przez okrąg jednostkowy: Dla kąta $\alpha$ (w stopniach lub radianach) zaznaczonego na okręgu jednostkowym ($r=1$), punkt $(x,y)$ na okręgu spełnia: $$\cos\alpha = x, \quad \sin\alpha = y$$ Definicja rozszerza sin i cos na WSZYSTKIE kąty (także $> 90°$ i ujemne).
Prosto mówiąc: Wyobraź okrąg o promieniu 1. Kąt $\alpha$ to obrót od osi $x$. Sinus = wysokość punktu, cosinus = pozioma odległość od środka.
Znaki w ćwiartkach (CAST):
  • I ćwiartka (0°–90°): sin $+$, cos $+$, tg $+$
  • II ćwiartka (90°–180°): sin $+$, cos $-$, tg $-$
  • III ćwiartka (180°–270°): sin $-$, cos $-$, tg $+$
  • IV ćwiartka (270°–360°): sin $-$, cos $+$, tg $-$
Radiany: $180° = \pi$ rad; $90° = \frac{\pi}{2}$; $60° = \frac{\pi}{3}$; $45° = \frac{\pi}{4}$
Przykład: Oblicz $\sin 150°$ i $\cos 150°$.
  1. $150° = 180° - 30°$ → II ćwiartka
  2. $\sin 150° = \sin 30° = \frac{1}{2}$ (sin $+$ w II ćwiartce)
  3. $\cos 150° = -\cos 30° = -\frac{\sqrt{3}}{2}$ (cos $-$ w II ćwiartce)
⚡ Zapamiętaj: Jedynka trygonometryczna: $\sin^2\alpha + \cos^2\alpha = 1$ — zawsze, dla każdego kąta!

🧩Quizy 0

Brak quizów do tego tematu.

✍Zadania dodatkowe 0

Zadania ćwiczeniowe ze zbiorów Matematix — z rozwiązaniami krok po kroku.

Brak zadań dodatkowych do tego tematu.

📄Zadania z arkuszy 0

Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminacyjnych (matura, egzamin ósmoklasisty, próbne) dotyczące tego tematu.

Brak zadań z arkuszy do tego tematu.
Zacznij dziś

Zacznij naukę już dziś — to nic nie kosztuje

Załóż bezpłatne konto i otwórz dostęp do pełnego śledzenia postępów, planów nauki i quizów. Arkusze i zadania podstawowe są dostępne bez rejestracji. Już ponad 5 000 uczniów uczy się z Matematix.