Ruch jednostajny prostoliniowy
Podstawówka- Zadania o spotkaniu (dwa obiekty jadące naprzeciw siebie)
- Pościg (jeden goni drugiego)
- Elektron w polu elektrycznym (przybliżenie)
Kluczowe pojęcia z matematyki i fizyki — od podstawówki po maturę
Fizyka to nauka o zjawiskach przyrody i prawach nimi rządzących: ruchu, siłach, cieple, elektryczności i świetle.
Fizyk obserwuje zjawisko, stawia hipotezę, przeprowadza doświadczenie i formułuje prawo.
To zmiana zachodząca w przyrodzie, np. topnienie lodu czy spadanie ciała.
To cecha ciała lub zjawiska, którą można zmierzyć, np. długość, masa, czas.
Jednostki podstawowe: metr ($\mathrm{m}$), kilogram ($\mathrm{kg}$), sekunda ($\mathrm{s}$).
kilo ($10^3$), centy ($10^{-2}$), mili ($10^{-3}$) — ułatwiają zapis dużych i małych wartości.
Pomiar to porównanie wielkości z jednostką za pomocą przyrządu (linijka, waga, stoper).
Każdy pomiar obarczony jest niepewnością wynikającą z dokładności przyrządu.
Aby zmniejszyć niepewność, powtarzamy pomiar i liczymy średnią arytmetyczną wyników.
Ustalamy, co badamy, jakie wielkości mierzymy i co pozostaje stałe.
Wyniki zapisujemy w tabeli, a zależność przedstawiamy na wykresie.
Na podstawie wykresu formułujemy wniosek o związku między wielkościami.
Materia zbudowana jest z drobnych cząsteczek i atomów, między którymi są przerwy.
Cząsteczki są w ciągłym ruchu — świadczy o tym zjawisko dyfuzji.
Między cząsteczkami działają siły przyciągania i odpychania.
Ciało stałe ma kształt i objętość, ciecz — objętość, gaz wypełnia całe naczynie.
W ciele stałym cząsteczki są uporządkowane, w gazie — swobodne i oddalone.
Topnienie, krzepnięcie, parowanie, skraplanie, sublimacja i resublimacja.
Siły spójności działają między cząsteczkami tej samej substancji i utrzymują ciało w całości.
Siły przylegania działają między cząsteczkami różnych substancji (np. woda i szkło).
Zwilżanie i menisk wynikają ze stosunku sił spójności i przylegania.
Powierzchnia cieczy zachowuje się jak napięta błona dzięki siłom spójności.
Krople przyjmują kształt kulisty, a lekkie owady utrzymują się na wodzie.
Detergenty (środki powierzchniowo czynne) obniżają napięcie powierzchniowe.
Gęstość to masa przypadająca na jednostkę objętości: $\rho=\frac{m}{V}$.
W układzie SI $\frac{\mathrm{kg}}{\mathrm{m}^3}$, w praktyce także $\frac{\mathrm{g}}{\mathrm{cm}^3}$.
Gęstość jest cechą substancji — pozwala ją rozpoznać i porównać.
Masę wyznaczamy wagą, w kilogramach lub gramach.
Dla brył foremnych liczymy ze wzoru, dla nieregularnych — metodą zanurzenia w menzurce.
Gęstość liczymy ze wzoru $\rho=\frac{m}{V}$ i podajemy z jednostką.
Ciśnienie to stosunek siły nacisku do pola powierzchni: $p=\frac{F}{S}$.
Paskal: $1\,\mathrm{Pa}=\frac{1\,\mathrm{N}}{1\,\mathrm{m}^2}$.
Im mniejsza powierzchnia, tym większe ciśnienie (ostrze noża, szpilka).
Ciśnienie słupa cieczy: $p=\rho g h$, gdzie $h$ to głębokość.
Rośnie z głębokością i nie zależy od kształtu naczynia (paradoks hydrostatyczny).
Ciecz jednorodna ustala się na jednakowym poziomie.
Ciśnienie wywierane na zamkniętą ciecz lub gaz rozchodzi się jednakowo we wszystkich kierunkach.
Prasa hydrauliczna i hamulce — mała siła daje dużą siłę na większym tłoku.
$\frac{F_1}{S_1}=\frac{F_2}{S_2}$ dla obu tłoków.
Na ciało zanurzone działa ku górze siła wyporu $F_w=\rho_c g V_z$.
Siła wyporu równa jest ciężarowi cieczy wypartej przez ciało.
Zależy od gęstości cieczy i objętości zanurzonej części ciała.
Ciało tonie, gdy $\rho_{ciala}>\rho_{cieczy}$; pływa zanurzone częściowo, gdy jest mniejsza; unosi się przy równości.
Ciało pływające ma siłę wyporu równą swojemu ciężarowi.
Statki, łodzie podwodne i pływak w spłuczce.
Powietrze ma ciężar i wywiera na ciała ciśnienie atmosferyczne.
Przy poziomie morza wynosi około $1000\,\mathrm{hPa}$ i maleje z wysokością.
Mierzymy je barometrem; zmiany zapowiadają zmianę pogody.
Ruch opisujemy względem układu odniesienia — ciało może być w ruchu lub spoczynku zależnie od obserwatora.
Tor to linia, po której porusza się ciało (prostoliniowy lub krzywoliniowy).
Droga to długość toru; jej jednostką jest metr.
To ruch po linii prostej ze stałą prędkością.
W równych odstępach czasu ciało pokonuje równe drogi: $s=v t$.
Wykres drogi od czasu jest linią prostą wychodzącą z początku układu.
Prędkość to droga przebyta w jednostce czasu: $v=\frac{s}{t}$.
$\frac{\mathrm{m}}{\mathrm{s}}$ oraz $\frac{\mathrm{km}}{\mathrm{h}}$; $1\,\frac{\mathrm{m}}{\mathrm{s}}=3{,}6\,\frac{\mathrm{km}}{\mathrm{h}}$.
Prędkość ma wartość, kierunek i zwrot.
Wykres $s(t)$ to prosta; im większe nachylenie, tym większa prędkość.
Wykres $v(t)$ to pozioma linia (prędkość stała).
Pole pod wykresem $v(t)$ odpowiada przebytej drodze.
Ciało elektryzuje się, gdy zyskuje lub traci elektrony, uzyskując ładunek dodatni lub ujemny.
Przez tarcie, dotyk (przewodzenie) oraz indukcję (zbliżenie ciała naładowanego).
Naelektryzowane ciała przyciągają drobne przedmioty.
W ruchu niejednostajnym prędkość się zmienia (np. samochód w mieście).
$v_{sr}=\frac{s_{calk}}{t_{calk}}$ — cała droga podzielona przez cały czas.
To prędkość w danej chwili, wskazywana np. przez prędkościomierz.
Jądro (protony i neutrony) oraz krążące wokół elektrony.
Proton ma ładunek dodatni, elektron ujemny, neutron jest obojętny.
Ładunek mierzymy w kulombach ($\mathrm{C}$); ładunek elementarny to $e$.
To przyrost prędkości w jednostce czasu: $a=\frac{\Delta v}{t}$, w $\frac{\mathrm{m}}{\mathrm{s}^2}$.
Przy starcie z miejsca: $v=a t$.
$s=\frac{a t^2}{2}$; wykres $v(t)$ jest prostą o dodatnim nachyleniu.
Substancje przewodzące prąd dzięki swobodnym elektronom (metale, grafit, roztwory soli).
Nie przewodzą prądu (guma, szkło, plastik) — brak swobodnych ładunków.
Przewody z miedzi w izolacji z tworzywa.
Siła to miara wzajemnego oddziaływania ciał; jednostką jest niuton ($\mathrm{N}$).
Siła jest wektorem: ma wartość, kierunek, zwrot i punkt przyłożenia.
Grawitacji, sprężystości, tarcia, oporu, elektryczna i magnetyczna.
Ładunki jednoimienne się odpychają, różnoimienne przyciągają.
Rośnie przy większych ładunkach i maleje ze wzrostem odległości.
Przyrząd wykrywający naelektryzowanie ciała.
Wypadkowa zastępuje wszystkie siły działające na ciało jednym wektorem.
Siły zgodne dodajemy, przeciwne — odejmujemy.
Gdy wypadkowa jest zerowa, siły się równoważą, a ciało nie zmienia ruchu.
Jeśli na ciało nie działa siła wypadkowa, to pozostaje ono w spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym.
To właściwość ciał polegająca na zachowaniu stanu ruchu; miarą bezwładności jest masa.
Szarpnięcie obrusem, pasy bezpieczeństwa.
W układzie izolowanym całkowity ładunek elektryczny pozostaje stały.
Ładunki nie powstają z niczego — przechodzą z jednego ciała na drugie.
Jedno ciało zyskuje tyle ładunku, ile traci drugie.
Siła wypadkowa nadaje ciału przyspieszenie: $a=\frac{F}{m}$, czyli $F=m a$.
Przyspieszenie ma kierunek i zwrot siły wypadkowej.
Ta sama siła nadaje mniejsze przyspieszenie ciału o większej masie.
Uporządkowany ruch ładunków (w metalach — elektronów).
$I=\frac{q}{t}$ — ładunek przepływający w jednostce czasu.
Amper ($\mathrm{A}$); mierzymy amperomierzem włączonym szeregowo.
Napięcie to praca potrzebna do przeniesienia ładunku między dwoma punktami: $U=\frac{W}{q}$.
Wolt ($\mathrm{V}$); mierzymy woltomierzem włączonym równolegle.
Napięcie utrzymują baterie i ogniwa.
Gdy ciało A działa na ciało B, to B działa na A siłą o tej samej wartości i kierunku, lecz przeciwnym zwrocie.
Siły te są przyłożone do różnych ciał, więc się nie równoważą.
Odrzut broni, ruch rakiety, odbicie od ściany.
Miara przeciwstawiania się przepływowi prądu; jednostką jest om ($\Omega$).
$I=\frac{U}{R}$ — natężenie jest wprost proporcjonalne do napięcia.
Od materiału, długości i pola przekroju przewodnika.
Tarcie statyczne (spoczynkowe), kinetyczne (przy ruchu) i toczne.
Zwrot tarcia jest przeciwny do ruchu lub tendencji do ruchu.
Bywa pożyteczne (chodzenie, hamowanie) lub szkodliwe (zużycie części).
Źródło, przewody, odbiornik i wyłącznik.
Elementy jeden za drugim; to samo natężenie, napięcia się sumują.
Elementy obok siebie; to samo napięcie, natężenia się sumują.
Ciało poruszające się w powietrzu lub cieczy napotyka opór skierowany przeciwnie do ruchu.
Rośnie z prędkością, polem powierzchni i zależy od kształtu ciała.
Opływowe kształty pojazdów zmniejszają opór; spadochron go zwiększa.
$W=U I t$ — energia przekazana odbiornikowi.
$P=U I$ — energia zużywana w jednostce czasu, w watach.
Zużycie energii liczymy w kilowatogodzinach ($\mathrm{kWh}$).
Pracę wykonuje siła, która przesuwa ciało: $W=F s$ (siła wzdłuż drogi).
Dżul: $1\,\mathrm{J}=1\,\mathrm{N}\cdot1\,\mathrm{m}$.
Gdy nie ma przesunięcia albo siła jest prostopadła do ruchu.
Porażenie prądem, przeciążenie instalacji, pożar.
Bezpieczniki, wyłączniki różnicowoprądowe, uziemienie.
Nie dotykać urządzeń mokrymi rękami, nie przeciążać gniazd.
Moc to praca wykonana w jednostce czasu: $P=\frac{W}{t}$.
Wat: $1\,\mathrm{W}=\frac{1\,\mathrm{J}}{1\,\mathrm{s}}$.
Moc mówi, jak szybko wykonywana jest praca.
Każdy magnes ma biegun północny i południowy — nie da się ich rozdzielić.
Bieguny jednoimienne odpychają się, różnoimienne przyciągają.
Żelazo, nikiel i kobalt są przyciągane przez magnes.
Energia to zdolność do wykonania pracy; jednostką jest dżul.
Mechaniczna, wewnętrzna (cieplna), elektryczna, chemiczna, jądrowa.
Energia przechodzi z jednej formy w inną, np. elektryczna w świetlną.
Ciało podniesione na wysokość ma energię $E_p=m g h$.
Odkształcona sprężyna lub gumka gromadzi energię sprężystości.
Energia potencjalna grawitacji rośnie z masą i wysokością.
Obszar wokół magnesu, w którym działa siła magnetyczna; obrazują je linie pola.
Ziemia jest wielkim magnesem — igła kompasu ustawia się wzdłuż jej pola.
Magnetyczne bieguny Ziemi nie pokrywają się dokładnie z geograficznymi.
Energia ciała w ruchu: $E_k=\frac{m v^2}{2}$.
Rośnie z masą, a z prędkością — z jej kwadratem.
Większa prędkość oznacza znacznie większą energię, np. przy zderzeniu.
Przewodnik z prądem wytwarza wokół siebie pole magnetyczne.
Na przewodnik z prądem umieszczony w polu magnetycznym działa siła.
To podstawa działania silnika elektrycznego.
Zwojnica (cewka) nawinięta na rdzeń z miękkiego żelaza.
Po włączeniu prądu staje się magnesem; po wyłączeniu traci właściwości.
Dzwonek, przekaźnik, dźwig elektromagnetyczny.
Bez tarcia suma energii kinetycznej i potencjalnej pozostaje stała: $E_k+E_p=\mathrm{const}$.
Podczas spadania energia potencjalna zamienia się w kinetyczną.
Część energii mechanicznej przechodzi w energię wewnętrzną (ciepło).
Dźwignia, blok, kołowrót, równia pochyła i śruba.
Warunek równowagi: $F_1 r_1=F_2 r_2$ (iloczyny sił i ramion są równe).
Maszyny proste zmniejszają potrzebną siłę kosztem większej drogi.
Zamienia energię elektryczną w mechaniczną dzięki sile działającej na ramkę z prądem.
Wirnik z uzwojeniem, magnesy oraz komutator.
Napędza pralki, wentylatory, pojazdy elektryczne.
To suma energii ruchu i oddziaływań wszystkich cząsteczek ciała.
Miara średniej energii ruchu cząsteczek; mierzymy ją w stopniach Celsjusza i kelwinach.
Energię wewnętrzną można zmienić przez ogrzewanie lub wykonanie pracy.
Ruch powtarzający się wokół położenia równowagi.
Amplituda (największe wychylenie), okres $T$ i częstotliwość $f$.
Wahadło, ciężarek na sprężynie, struna.
Ciepło to energia przekazywana między ciałami o różnej temperaturze.
Przepływa samorzutnie od ciała cieplejszego do chłodniejszego, aż do wyrównania temperatur.
Przewodzenie, konwekcja i promieniowanie.
Czas jednego pełnego drgania; jednostką jest sekunda.
Liczba drgań na sekundę: $f=\frac{1}{T}$, w hercach ($\mathrm{Hz}$).
Okres zależy od długości wahadła, a nie od masy ani amplitudy.
Ciepło potrzebne do ogrzania $1\,\mathrm{kg}$ substancji o $1\,^\circ\mathrm{C}$.
$Q=c\,m\,\Delta T$, gdzie $c$ to ciepło właściwe.
Woda ma duże ciepło właściwe, dlatego wolno się nagrzewa i stygnie.
Rozchodzące się w ośrodku drgania, przenoszące energię bez przenoszenia materii.
Poprzeczne (drgania prostopadłe do kierunku fali) i podłużne (drgania wzdłuż).
Długość fali $\lambda$, prędkość $v=\lambda f$.
Ciepło oddane przez ciało cieplejsze równa się ciepłu pobranemu przez chłodniejsze.
$Q_{oddane}=Q_{pobrane}$ — stąd wyznaczamy temperaturę końcową.
Zakładamy brak strat ciepła do otoczenia.
Dźwięk to fala podłużna wywołana drganiami źródła.
Rozchodzi się w gazach, cieczach i ciałach stałych, ale nie w próżni.
W powietrzu około $340\,\frac{\mathrm{m}}{\mathrm{s}}$.
Zależy od częstotliwości — większa częstotliwość to wyższy dźwięk.
Zależy od amplitudy drgań.
Pozwala odróżnić instrumenty grające ten sam dźwięk.
Przejście ze stanu stałego w ciekły; zachodzi w stałej temperaturze topnienia.
Proces odwrotny; temperatura krzepnięcia równa jest temperaturze topnienia.
Podczas przemiany dostarczane ciepło nie zmienia temperatury.
Rozchodzące się drgania pola elektrycznego i magnetycznego; nie potrzebują ośrodka.
W próżni rozchodzą się z prędkością światła $c\approx3\cdot10^8\,\frac{\mathrm{m}}{\mathrm{s}}$.
Fale radiowe, mikrofale, podczerwień, światło, ultrafiolet, promienie X i gamma.
Przechodzenie cieczy w gaz; zachodzi z powierzchni w każdej temperaturze.
Gwałtowne parowanie w całej objętości w temperaturze wrzenia.
Przemiana pary w ciecz, np. rosa i para nad garnkiem.
Ogrzewane ciała zwiększają objętość, a oziębiane — zmniejszają.
Rosną odległości między drgającymi cząsteczkami.
Przerwy dylatacyjne na mostach i torach, termometr cieczowy.
Naturalne (Słońce) i sztuczne (żarówka); ciała oświetlone tylko odbijają światło.
W ośrodku jednorodnym światło biegnie prostoliniowo.
Powstaje, bo światło nie omija przeszkód.
Kąt padania równa się kątowi odbicia.
Tworzy obraz pozorny, prosty, tej samej wielkości.
Wklęsłe skupiają, wypukłe rozpraszają promienie.
Na granicy ośrodków światło zmienia kierunek biegu.
Zmiana prędkości światła przy przejściu do innego ośrodka.
Pozorne załamanie ołówka w wodzie, powstawanie tęczy.
Skupiające (wypukłe) i rozpraszające (wklęsłe).
Punkt, w którym soczewka skupiająca zbiera promienie równoległe; odległość to ogniskowa.
Mierzona w dioptriach, odwrotność ogniskowej.
Równoległy do osi przechodzi przez ognisko; przez środek biegnie bez załamania.
Rzeczywisty lub pozorny, prosty lub odwrócony, powiększony lub pomniejszony.
Cechy zależą od odległości przedmiotu od soczewki.
Soczewka tworzy na siatkówce obraz rzeczywisty, odwrócony i pomniejszony.
Krótkowzroczność i dalekowzroczność wynikają z nieostrego obrazu na siatkówce.
Okulary z soczewkami rozpraszającymi lub skupiającymi.
Pryzmat rozkłada światło białe na barwy tęczy.
Różne barwy załamują się pod różnym kątem.
Ciało ma barwę światła, które odbija; pochłania pozostałe.
Załóż bezpłatne konto i otwórz dostęp do pełnego śledzenia postępów, planów nauki i quizów. Arkusze i zadania podstawowe są dostępne bez rejestracji. Już ponad 5 000 uczniów uczy się z Matematix.