Mikołaj Sęp Szarzyński

Sęp ukazuje życie jako nieustanną walkę: człowiek zmaga się z pokusami świata, własną słabością i szatanem. Musi walczyć o zbawienie, nie może liczyć na spokój. Ten obraz oddaje barokowy niepokój i dramatyzm ludzkiej egzystencji.

Człowiek jest rozdarty między dwoma dążeniami: pragnieniem dóbr i przyjemności ziemskich a tęsknotą za Bogiem i wiecznością. To źródło jego niepokoju. Sęp pokazuje, że tylko zwrócenie się ku Bogu — jedynemu trwałemu oparciu — daje ratunek wobec przemijania.

Sęp stosuje inwersję (przestawny szyk), przerzutnie i nagromadzenia, które zaburzają płynność wypowiedzi. Ta „niespokojna", trudna forma odzwierciedla wewnętrzny niepokój i rozdarcie podmiotu — treść i forma tworzą spójny obraz dramatu ludzkiej kondycji.