Hagiografia to piśmiennictwo o życiu świętych (żywoty). Jej celem było pouczenie wiernych i wskazanie wzoru do naśladowania. Żywoty zawierały opisy cnót i cudów potwierdzających świętość bohatera.

Asceta to człowiek, który dla Boga wyrzeka się dóbr ziemskich. Aleksy porzucił bogactwo i rodzinę, wybrał ubóstwo, pokorę i cierpienie, umartwiał ciało, by zbawić duszę. Reprezentuje ideał świętości przez wyrzeczenie i całkowite oddanie się Bogu.

W teocentrycznym średniowieczu przyjmowano, że dusza jest ważniejsza niż ciało, a życie ziemskie to jedynie droga do wieczności. Asceta, który rezygnował z dóbr ziemskich na rzecz spraw ducha, realizował ten ideał najpełniej — dlatego uznawano go za wzór świętości.