W skrajnym wychyleniu wahadło ma największą energię potencjalną (i zerową kinetyczną — zatrzymuje się). Opadając do najniższego punktu, energia potencjalna zamienia się w kinetyczną (największa prędkość). Wznosząc się po drugiej stronie, kinetyczna znów zamienia się w potencjalną. Suma energii jest stała (przy braku tarcia).

Energia kinetyczna przy ziemi = energia potencjalna na górze: $E_k = m g h = 2\cdot 10\cdot 5 = 100\ \text{J}$.

W rzeczywistości działają siły oporu (tarcie w zawieszeniu, opór powietrza), które stopniowo rozpraszają energię mechaniczną wahadła, zamieniając ją w ciepło. Dlatego amplituda drgań maleje i wahadło w końcu się zatrzymuje. Bez oporów (zgodnie z zasadą zachowania energii) huśtałoby się bez końca.