Przyjmujemy wodór jako jednowartościowy i dobieramy liczbę atomów H do wartościowości pierwiastka:

• azot (III) → $\text{NH}_3$,
• chlor (I) → $\text{HCl}$,
• węgiel (IV) → $\text{CH}_4$.

• $\text{HCl}$ — kwasowy (kwas solny),
• $\text{NH}_3$ — zasadowy (woda amoniakalna),
• $\text{CH}_4$ — obojętny (metan nie reaguje z wodą).

W $\text{NaH}$ (wodorek metalu, jonowy) wodór przyjmuje elektron i występuje jako anion wodorkowy $\text{H}^-$ (stopień utlenienia $-\text{I}$).

W $\text{HCl}$ (wodorek niemetalu, kowalencyjny spolaryzowany) wodór jest spolaryzowany dodatnio $\text{H}^{\delta+}$ (stopień utlenienia $+\text{I}$).

Ten sam pierwiastek pełni więc przeciwne role w zależności od partnera.