Każdy atom chloru ma 7 elektronów walencyjnych. Atomy łączą się jedną wspólną parą, uzyskując oktet:

$:\!\ddot{\text{Cl}}\!-\!\ddot{\text{Cl}}\!:$ (kreska = wspólna para).

1 wspólna para (wiązanie pojedyncze) oraz 6 wolnych par (po 3 na każdym atomie).

• $\text{H}_2$ — 1 wspólna para → wiązanie pojedyncze,
• $\text{O}_2$ — 2 wspólne pary → wiązanie podwójne,
• $\text{N}_2$ — 3 wspólne pary → wiązanie potrójne.

Im wyższa krotność, tym mocniejsze (trudniejsze do rozerwania) wiązanie.

W cząsteczce $\text{N}_2$ atomy łączy wiązanie potrójne (3 wspólne pary elektronowe), które jest bardzo mocne.

Rozerwanie tego wiązania wymaga dużej energii, dlatego azot z powietrza reaguje trudno i w normalnych warunkach jest praktycznie bierny (stanowi obojętne „wypełnienie" atmosfery).